1963 yılbaşında İzmit'te doğdum.

Annemi 3 yaşında kaybettim; kardeşimin doğumu sırasında  rahmetli olmuştu.
    
Halamın yanında büyüdüm. Boğaziçi Arnavutköy'de çocukluğum ve genç kızlık yıllarım geçti. 17 yaşındayken, halamın beyi, 2 ay sonra da Babam rahmetli oldu.

Japonya'da uzun yıllar yaşamış olan bir arkadaşım beni Japon bir bayanla tanıştırdı. Yukisan; İzakaya (Meyhane, Bar) sahibi 54 yaşında, 3 evlilik yaşamış, varlıklı ve iyi karakterli bir bayan idi. Bana evinde bir oda verdi. Gece Yukisan'ın İzakayasın'da çalışmaya başladım. Japon aileyle birlikte yaşadığınız zaman onların aile, yaşantı ve yemek kültürlerini öğrenebilirsiniz.

Yamadasan'ın bir arkadaşının Nagoya'da 49 tane sushi restorantı vardı. Yamadasan'ın düşüncesi benim bu restorantların birinde çalışarak bu işi öğrenmemdi. Kakudasan'da randevu alıp görüşmeye gittik. Japonca konuşamadığım için tercüman yardımı aldım
    
Kakudasan'ı gördüğümde çok etkilendim; duruşuyla, tavırlarıyla ilkelieri ve çalışkanlığı..

Elbette kolay olmadı.

İşe başladığım ilk gün ellerim, titriyordu.

Restaurant'ın müşterileri şaşkın, bana bakıyorlardı.

Kakudasan yanıma gelereki bana ilk defa tekkamaki yapmasını..

Çalışmaya başlayalı 2 ay olmuştu.

Dikkat ettiğim bir konu vardı; siparişler kağıda yazılmadan bağırarak söyleniyordu. Bunu beni için yaptıklarını anladım. Yiyecek ve içecek adlarını öğretiyorlardı.. Çoğunluğu sürekli oraya gelen müdavimlerden oluşan restaurant müşterileri de bu toplu öğretim çabasına katılıyorlardı.

Japonya'nın Yomiru isimli gazetesinde bir köşe yazarı benimle ilgili bir yazı hazırladı. Bu metin orta sayfanın sağ üst köşesinde çıktı. Japonya'da orta sayfanın sağ üst köşesinde konu olmak çok önemlidir. Bu insanlarin bana değer vermeye başlamasını sağladı. Bir Avrupalı kadın geldi ve bizim kültürümüzü öğreniyor diyorlardı..

Bu tecrübe bana şartlar ne kadar zor olursa olsun mücadele etmeyi ve başarmayı öğretti. Takım çalışmasını, saygıyı, sevgiyi, bağlılığı bildiğimi sanırdım. Yanılmışım, bu süreçte ve insanlarla öğrendim. Hayatımı değiştirdiler.

Bir gün Japonca bir mektup aldım; anlayamadığım için patronuma gösterdim. Zarfın üzerindeki adreste aynen şöyle yazıyordu; "Expo sushi restaurantın ön tarafında çalışan sarışın kadın". Gönderen Mieken kentinden küçük bir kızdı.

Dönme kararımı duyunca Kakuda sordu:  "Neden? Çocuklarını da buraya getir sana restaurantlarımdan birini vereyim. Seni hepimiz çok seviyoruz"..